Wie? Acda en De Munnik
Waar? Chassé Theater, Breda
Wanneer? 04-02-2010
Voorprogramma: -
Acda en De Munnik dus! Dit keer met alleen maar liedjes en geen cabaret, of het moeten de dingen die fout gingen zijn geweest. In elk geval geen ingestudeerd cabaret.
Allereerst de nummers van vanavond:
Eerste Helmersstraat
Dan leef ik toch nog een keer
Vondelpark vannacht
Heel veel lieve mensen
Over en uit
Ren Lenny ren
Hm Hm Ja ja
Sally
Stel dat we wel
Ze zegt steeds liefje
Eva
Lopen tot de zon komt
Ik blijf jou leven lang bij mij
(pauze)
Ik denk je hier bij mij
Alleen maar hier
Groeten uit Maaiveld
Ezra
Het is wat het is
Morgen is ze weg
Laat me slapen
Mooi liedje
Misschien nog wel het meest (bewerking van Paul McCartney’s Maybe I’m Amazed)
Kom nog even niet naar hier
Alles gaat voorbij
Ik wou dat je een vreemde was
Het regent zonnestralen
Als het vuur gedoofd is
--
Rode wijn (Bram Vermeulen cover)
Verkeerd verbonden
Als je bij me weggaat
Schoolplein
Een hoop nummers van de nieuwe cd dus (behalve de mooiste: als ze lacht, maar vooruit) en een hoop mooie oude nummers. Altijd fijn om te horen, als het aan mij ligt spelen ze album 1 tot en met de laatste van voor naar achter. Ik blijf wel zitten en luister aandachtig.
Hoogtepunten: het spelen van Rode Wijn (een prachtig nummer van Bram Vermeulen), het gerommel tijdens het begin van Eva (wat denk ik zo’n 9x opnieuw is ingezet), het weglopen van Thomas tijdens (volgens mij) Over en Uit omdat (zo bleek later) zijn vinger uit de kom was. En natuurlijk al die nummers die je al een tijd niet meer gehoord had, live dan in elk geval.
Dieptepunten: ik word nog steeds zo moe van mensen die mee gaan klappen en gaan staan en springen in een theater. Te erg. Maar ja, de heren stimuleerden het ook nog dus het was niet te voorkomen. Uiteindelijk begon het gelukkig pas bij ‘het regent...’. Overigens ben ik van mening dat je die altijd ná ‘Als het vuur...’ moet spelen.
Verder vind ik nog steeds dat JB en Dave goede muzikanten zijn en vast ook heel aardig, maar ik hoef ze er niet bij de hebben. Thomas, Paul en dan David op bas en soms een tweede (of derde) stem. Dat is het. En dan zijn de nummers op hun mooist, zoals ook vanavond bleek.
Wie? David Gray
Waar? Vredenburg LR, Utrecht
Wanneer? 03-02-2010
Voorprogramma: Phosphorecent (niet gezien, volgens Mirjam ook niks gemist)
Het eerst wat opviel bij aankomst was een spiegelgladde parkeerplaats. Wel gratis dit keer, maar ja, als ze geld vragen moeten ze het ook schoonmaken natuurlijk.
Na wat geschuifel van auto richting ingang bleek het voorprograma klaar te zijn en waren de voorste rijen stoelen vervangen door staanplaatsen. Een mooi plek linksbovenin met volop ruimte leek zowel Mirjam als mij een prima idee.
Omstreeks half 10 begon David Gray aan zijn setlist tijdens zijn eerste concert in Utrecht (aldus hemzelf). De beste man heeft een heel apart en ontzetten rustgevend stemgeluid en even leek het een prima idee om de ogen te sluiten en onderuit te zakken (zonder in slaap te vallen uiteraard!)
De setlist heb ik dit keer niet kunnen traceren, maar veel van mijn favoriete nummers (naast de wat bekendere songs) kwamen voorbij. Al met al dus een prima avond. Die werd ook nog grappig, toen David het niet voor elkaar kreeg zijn gitaar goed in orde te krijgen voor het spelen van The One I Love. Naast het verhaal over Rembrandt en het bezoek aan het museum in Amsterdam, leken mij op sommige momenten nog wat Nederlandse exportprodcuten van invloed, wat de avond alleen maar ten goede kwam. De nummers waren in elk geval prachtig.
Enige smetje dus: de parkeerplaats. Daarom besloten Mirjam en ik om (rond 22.50u) net voor de encore te vertrekken en zo winterse taferelen op de parkeerplaats te voorkomen.
Wie? Marike Jager
Wat? Magogo meets Marike
Waar? Concertzaal, Tilburg
Wanneer? 10-12-2009
Vergeet Acda en de Munnik en het Metropool Orkest. Vergeet Robbie Willams op de Electric Proms. De mensen die donderdag in Tilburg waren weten wel beter.
Voor de vaste lezers: u denkt natuurlijk “dit wordt weer zo’n overdreven positief stukje over Marike Jager’. En dat klopt. Na avonden als deze doet het me goed dat ik zo ontzettend gelukkig kan worden van het luisteren naar muziek. De concertzaal in Tilburg zat niet vol, dus na 1 nummer verruilden we onze plek aan de zijkant voor een plek in het midden.
Op het podium hadden Marike en Henk-Jan zich samen met dirigent Arjan Tien en zijn Magogo Orkest vervoegd om er samen een geweldige avond van te maken. Niet alleen voor het publiek, maar ook voor de artiesten zelf.
Bij sommige nummers was het wennen aan de toevoeging van het orkest, bij sommige nummers klopt het meteen. Uitschieters waren voor mij Focus en The leaves die klonken alsof ze nooit zonder strijkers gespeeld zijn.
De setlist dan:
Bittersweet (M)
She only knows (M)
2x Magogo
Hide & seek
Fling flack toodah
Celia Trigger (M)
Crisantemi (Puccini) door het Magogo Orkest
Focus (M)
(pauze)
Like you (M)
1x Magogo
Winner
The leaves (M)
Mag
Peculiar
Two Waltzes (Dvorak ) door het Magogo Orkest
The beauty around
Radio (M)
Lover (M)
Space
Bucket full of ice (M)
---
She only knows
Ik geef eerlijk toe: hoe mooi ik het ook vond, ik weet te weinig van de klassieke stukken die het orkest speelde om daar iets zinnigs over te kunnen zeggen. Two Waltzes komt me ontzettend bekend voor, maar ik kan het niet plaatsen. Daarnaast speelden ze in elk geval nog een stuk van Grieg en Hymn van Charles Ives. En ik twijfel over de plaats van ‘Lover’ in de setlist. Maar hij is gespeeld.
En zo stonden ze samen op het podium te doen wat ze het liefste doen: muziek maken. Zo’n 2 uur lang. En Marike genoot. Net als de zaal trouwens, die ontzettende stilte (leve het theater) afwisselde met hard applaus. Verdiend hard applaus.
Wie? Placebo
Waar? Ahoy’, Rotterdam
Wanneer? 03-12-2009
Voorprogramma? Silversun Pickups
Hoera! Eindelijk weer eens een leuk voorprogramma. Dat was weer een tijd geleden, maar Silversun Pickups was erg leuk. Boek ze alvast maar voor de festivals van deze zomer.
Eigenlijk was er weinig aan te merken aan het optreden van Placebo. Enige minpuntje (naast het slechts halfgevulde Ahoy') was de langzame intro van Meds, waardoor het mooiste stuk van het nummer eigenlijk verdwijnt. Verder was er niks mis met het scherm, niks mis met het geluid en niks mis met de setlist. Voorman Brian leek er ook zin in te hebben en het ‘niet lullen maar spelen’ principe mag ik ook wel.
Uiteindelijk hadden de heren van Placebo 1 nadeel die naar voren kwam bij de eindconclusie. Slechts 3 weken na Muse in dezelfde zaal: dat konden ze nooit overtreffen.
De setlist:
For what it’s worth
Ashtray heart
Battle for the sun
Speak in tongues
Follow the cops back home
Every you every me
Special needs
Breathe underwater
Happy you’re gone
Julien
The never-ending why
Blind
Devil in details
Meds
Song to say goodbye
---
Bright lights
Special K
The bitter end
---
Trigger happy
Infra-red
Taste in men
(met dank aan setlist.fm)
Wie? Muse
Waar? Ahoy’, Rotterdam
Wanneer? 14-11-2009
Voorprogramma? Biffy Clyro
Na Wembley waren de heren dit keer te aanschouwen in Ahoy’. Het voorprogramma speelde nog 1 nummer toen we binnenkwamen en zo te horen hadden we weinig gemist.
De heren zelf dan: al vanaf de opening bleek dat ook het visuele aspect weer erg goed uitgedacht was. Drie pilaren die tevens als videoschermen werkten met daarop de meest uiteenlopende beelden, woorden en achtergronden. En een band die van begint tot eind er vol voor gaat, met de volgende setlist:
Uprising
Resistance
New Born
Map of the Problematique (Who Knows Who riff)
Supermassive Black Hole
MK Ultra
Interlude
Hysteria
Nishe
United States Of Eurasia
Feeling Good (Leslie Bricusse & Anthony Newley cover)
Drum & Bass Jam
Undisclosed Desires
Starlight
Plug In Baby
Time Is Running Out
Unnatural Selection
---
Exogenesis: Symphony, Part 1: Overture
Stockholm Syndrome (War Within A Breath riff)
Knights of Cydonia (Man with a Harmonica intro)
(met dank aan setlist.fm)
Muse dus. Er zijn nog een aantal concerten te gaan dit jaar, maar voor mij was dit het beste wat ik heb gezien dit jaar. U2 was groot, Greenday was leuk, Novastar was goed, Elbow was prachtig. Maar Muse is buitencategorie.
Wie? Green Day
Waar? Ahoy’, Rotterdam
Wanneer? 16-10-2009
Voorprogramma? Primadonna
Het voorprogramma was net klaar toen we binnenkwamen. Green Day had besloten dat ze om 20.00u wilden beginnen. Vooraf werd gesproken over een optreden van 3 uur, achteraf bleek dit 2 uur en 20 minuten te zijn. Maar het optreden mocht er zijn!
De heren begonnen en eindigden met vuurwerk en eigenlijk was er ook veel vuurwerk tussendoor. Het scherm was erg mooi en werd op verschillende manieren gebruikt en frontman Billy Joe schreeuwde de hele avond door. De fans werden betrokken bij de shows met waterpistolen, wc-rollen, t-shirts die het publiek in werden geschoten en mensen die mee mochten zingen, dansen en acteren op het podium. Al met al een geslaagde avond en een band die zich live nog steeds bewijst.
Tot slot de setlist (met dank aan setlist.fm):
Song of the Century
21st Century Breakdown
Know Your Enemy
East Jesus Nowhere
Holiday
Before the Lobotomy
The Static Age
Are We The Waiting
St. Jimmy
Boulevard of Broken Dreams
Hitchin’ A Ride
When I Come Around
Brain Stew
Jaded
Welcome to Paradise
Longview
Basket Case
She
King for A Day
Stand By Me (Ben E. King cover)
(I Can’t Get No) Satisfaction (Rolling Stones cover)
Shout (The Isley Brother cover)
21 Guns
Minority
--
American Idiot
Jesus of Suburbia
--
Wake Me Up When September Ends (Acoustic)
Good Riddance (Acoustic)
Wat? Lowlands 2009
Waar? Biddinghuizen
Wanneer? 21/22/23 augustus 2009
Vrijdag, werken, file, warm, camping 1, Lily Allen (bah), Dizze Rascal (hoogtepunt), fruit, Grizzly Bear (hoogtepunt), Oxfam Novib, slapen, zaterdag, India, Nina Kinert (zuiver), regen, Bravo, Jiggy Djé (7), Winne (5), Fakkelbrigade (8), tosti’s, Moke, Them Crooked Vultures (druk), Buraka som Sistema, warm, tent, Wilco, Basement Jaxx (hoogtepunt), Fever Ray (lichtshow), 90’s Now, slapen, zondag, opruimen, De Staat, Enter Shikari (heel erg bah), Snoop Dogg, huis.
Susan, Yvonne, Katy, Roland, Floris, Cilla, Adrianne, Maartje, Sander, Maarten.
Wie? U2
Waar? Amsterdam ArenA
Wanneer? 21-07-2009
Voorprogramma? Snow Patrol
Vaak was ik nog niet in de ArenA geweest, qua concerten. Robbie Williams zag ik er vijf keer. En de Red Hot Chili Peppers. Het was me nooit echt opgevallen dat het geluid niet best is, ondanks dat dat al sinds de opening gemeld wordt. Bij RW viel het niet op omdat we rij 1 stonden, bij de Peppers heb ik er niet echt op gelet.
Vandaag viel dat dus op. Veldkaarten, midden van het veld, naast de geluidstoren. Dat zou toch voor een redelijk tot goed geluid moeten zorgen, maar niets bleek minder waar. Zeker de momenten waarop Bono vertelde over..tsja, waarover eigenlijk, verstond ik slechts flarden van woorden.
Het begon allemaal met een regenbui aan het eind van de middag. Nog even snel eten en natuurlijk files op de A2 en A4. Via een alternatieve route richting Amsterdam en daar bleek het parkeren ook maar matig geregeld te zijn. De officieuze parkeerplek die ik vaak gebruik bij de HMH, bleek nu een officiele parkeerplek geworden te zijn, dus het begin van Snow Patrol heb ik aan me voorbij moeten laten gaan.
Uiteindelijk heb ik van de 9 nummers die ze speelden de volgende nog meegekregen:
Shut Your Eyes (buiten)
Chasing Cars
Crack The Shutters
Open Your Eyes
You’re all That I Have
(met dank aan: setlist.fm)
Na drie kwartier stopten de heren, waar een uurtje toch wel op zijn plaats was geweest. Tijdens het wachten op U2 viel eigenlijk op hoe groot het podium was. Ook hier was vooraf al veel over geschreven, maar het podium zou de verwachtingen meer dan waar maken. Samen met Muse (@Wembley) absoluut het mooiste wat ik gezien heb.
U2 dan. Ik ben nooit echt bezig geweest met de band, had ze ook nooit eerder gezien, maar vond de nummers altijd wel goed. Dus stonden ze eigenlijk op mijn niet-bestaande lijstje met ‘nog te bezoeken bands’. Dat ging vandaag gebeuren.
Tijdens de tonen van David Bowie’s Space Oddity was al duidelijk dat het publiek er klaar voor was en vanaf het moment dat Bono het podium op kwam lopen, had hij de ArenA eigenlijk al in zijn zak zitten. Als Bono zegt dat iedereen zijn t-shirt uit moet doen en moet ruilen met de persoon naast hem, om vervolgens op 1 been rond te gaan springen richting de bar... dan zal de volledige ArenA meteen gehoorzamen.
Muzikaal gezien was het ook erg sterk. Ze openden met 4 nummers van de nieuwe cd om er daarna een soort ‘greatest hits’ avond van te maken. En de mensen smulden er van. Persoonlijke hoogtepunte: Magnificent (veruit het beste nummer van de nieuwe cd), Walk On en Vertigo.
Uiteindelijk werden de volgende nummers gespeeld:
Breathe
No line on the horizon
Get on your boots
Magnificent
Beautiful Day
Elevation
Desire
Stuck in a moment you can’t get out of
One
Until the end of the world
City of blinding lights
Vertigo
I’ll go crazy if I don’t go crazy tonight (remix)
Sunday, bloody Sunday
Pride (in the name of love)
MLK
Walk on
Where the streets have no name
Bad
--
Ultraviolet
With or without you
Moment of surrender
(met dank aan: setlist.fm)
Na een dikke 2 uur hielden de heren het voor gezien in Amsterdam en kwam iedereen op de tonen van Elton John’s Rocket Man weer terug op aarde. Het einde was wat abrupt, zo leek het, maar al met al was de show de moeite meer dan waard. Maar of ik er de volgende keer weer heen ga? Ik weet het niet...
Wie? Jason Mraz
Waar? Freilichtbühne Killesberg, Stuttgart, DE
Wanneer? 06-07-2009
Voorprogramma? Milow
Het begon als een grap van Marieke. Maar uiteindelijk bleken het Westerpark (duo-optreden met Joss Stone) en Werchter niet echt haalbaar. En bleek de locatie in Stuttgart, op papier, veelbelovend te zijn. Dus werd het Stuttgart. Een mooie 600 kilometer rijden vanaf huis. Dus werden zaterdag en dinsdag gebombardeerd tot reisdagen en was maandag ‘concertdag’.
Aangekomen in Stuttgart bleek het hotel nog dichterbij het park te liggen dan al gedacht (straat oversteken en 5 minuten lopen). Het podium zelf zag er erg mooi uit, zelfs leeg. Na een korte sprong over een hekje was op het podium nog de setlist van Foreigner geplakt (2 juli stonden zij hier), dus dat was meteen een enorm grappig souvenir.
De volgende dag stonden op datzelfde podium waar wij zondag stonden 2 uitstekende acts: Milow opende voor Jason Mraz. Vanaf het gras kon de hele soundcheck meegemaakt worden en het schouderhoge hekje gaf zelfs een klein beetje prijs van wat er allemaal gebeurde op het podium.
Het naar binnengaan ging wat minder soepel, maar aangezien ik genoegen nam met een zitplaats aan de zijkant was dat geen probleem. Uiteindelijk zouden er ongeveer 3500 mensen komen, wat precies genoeg was om het gezellig te maken en ook precies genoeg om het niet te druk te maken.
Milow, cq Jonathan, stond alleen met gitarist Tom op het podium. Het verhaal hierachter was, dat de tourbus brand had gevat, dat iedereen ter obsevatie in Koblenz moest blijven, niemand (volgens mij) gewond was en dat er dus maar twee mensen kwamen spelen. Uiteindelijk kwamen zij samen tot de volgende setlist:
Darkness ahead and behind
Until the morning comes
Stephanie
One of it
You don’t know
Born in the Eighties
Ayo Technology
Jammer genoeg dus wat kort, maar ja, het is dan ook het voorprogramma. Een half uurtje later was het al tijd voor de hoofdact: Mr. A-Z. Jason had er duidelijk zin in. Het optreden buiten met een zakkend zomerzonnetje en een enthousiast publiek die eigenlijk alles wat meneer Mraz zegt prima vindt is dan ook helemaal zijn ding. En een groot compliment voor de band.
Hij kwam tot de volgende setlist:
Coyotes
Make it mine
Live high
Remedy (I won’t worry)
Common pleasure (Birthday intro)
The Forecast
Copchase
Details in the fabric
The dynamo of volition
A beautiful mess
I’m yours
-
Lucky
Fun, fun, fun (Con funk shun cover - Ffun)
Only human
Life is wonderful
Butterfly
All night long (Lionel Richie cover)
Een goede 100 minuten Jason Mraz in een droog en warm Stuttgart, tot het laatste nummer. Bij de laatste tonen van All Night Long kwam de regen met bakken uit de hemel. Een stortbui van een minuut of 10 zorgde voor een hele hoop natte Duitsers die het eigenlijk allemaal wel prima vonden. Wij ook, want het hotel was 10 minuten lopen en het concert was toch afgelopen. En een einde waardoor je het goede concert nog beter zal onthouden.
De gebeurde ook door de prachtige vertolking van Live High en de manier waarop Jason zorgt dat iedereen in het publiek betrokken lijkt bij het concert. Of het nou gaat om een dansje (The dynamo of volition), samen zingen (Details in the fabric, lucky), de thuisplaats verwerken in je liedje (‘the coyotes escaped in Stuttgart) of gewoon tijdens een verhaaltje van hem: alles was goed en iedereen was in een opperbeste stemming. I’m Yours werd aangekondigd als ‘a small hippy song’, maar de sfeer voelde inderdaad zo aan.
Overigens werd ondergetekend nog erg dicht bij het optreden betrokken toen de blazerssectie (The Grooveline Horns) het podium verliet om achter de laatste rij stoelen in het publiek te gaan staan. En wie zat daar recht voor? Precies.
Wie? The Sheer
Wat? Wantijpop
Waar? Dordrecht
Wanneer? 13-06-2009
Soms brengt een band een cd uit en zie je een titel die je meteen iets doet. Of een bandnaam. Zo ben ik al jaren weg van de naam Taxi To The Ocean (ik zag ze nooit live).
En nu was er 'Paper plane pilots'. Wat een geweldige titel voor een nummer. Hij kwam van The Sheer. Op, als ik het goed heb, 7 juli zou het 2 jaar geleden zijn dat ik ze voor het laatst heb gezien. Dat is ons beiden te verwijten overigens. Zij toerden een tijd niet en ik ging een tijd niet (niet eens heel bewust). Maar vandaag was het dan zo ver.
In Dordrecht, in het prachtige Wantijpark (gemakkelijk praten met zulk weer) stonden de heren midden op de dag geprogrammeerd. Dat kwam goed uit qua planning. In een erg warm park hoorde ik dus de eerste keer de nieuwe nummers live. En de cd is goed (hij klinkt ´volwassener´ dan de vorige), maar ook live zit het allemaal prima in elkaar. Het was door wat gerommel van Bart met zijn gitaar waarschijnlijk niet hun beste optreden, hehe, maar het was weer goed te pruimen.
De setlist houdt u deze keer te goed van me. Het enige wat ik kan verklappen is dat Paper Plane Pilots niet werd gespeeld. Daarom hier maar een stukje:
'Paper plane pilots are just who we are
Blown away by the past it moves us all
I never did believe in growing old
At all'